Mijn eerste muziekalbum: Blackmarket 2-Step Compilatie

Van Top 40 naar de eerste singles

Als mensen mij vragen wat mijn vroege bronnen waren voor muzikale inspiraties, is het antwoord vaak weinig spannend. Mijn ouders luisterden wel muziek, maar meer zijdelings, en introduceerden mij en mijn broertje niet aan een bepaalde schnitt. Toen ik 12 was, in de zomer van 1999, ontwaakte het vuurtje als vanzelf in mij. De belangrijkste bronnen? Radio 538, De Nederlandse Top 40, TMF en de Free Record Shop.

De vlucht die de stormachtige ontwikkeling van het internet aannam bracht daar in de zomer een 56kbps modemverbinding bij, en in haar kielzog de revolutionaire downloadtool Napster. Mp3-bestanden konden voor het eerst — via de welbekende peer-2-peer technologie — als bestanden op je Windows 98-computer worden geïnstalleerd. De eerste scheurtjes in de hegemonie van de cd als primaire geluidsdrager.

Veel geld had ik niet als 12-jarige. Toch kocht ik singletjes: mijn liefde voor house begon gewoon in de Nederlandse Top 40 toen het Britse producersduo Jason Phats & Russell Small mijn wereld opende naar de pracht en praal van die muzikale commune waar ik toen aspirant-lid van werd. Turn Around was een wereldhit én dus mijn eerste singletje. Het tweede cd-singletje dat ik erbij kocht was van de Backstreet Boys: I Want It That Way. Inmiddels ben ik al geruime tijd alle schaamte voorbij.

De openbaring van 2-Step en UK-Garage

Met de revelatie van 2-Step en UK-Garage, een Brits subgenre ontstaan uit jungle, grime, drum ’n’ bass en Amerikaanse houseinvloeden dat ook voet aan de grond kreeg op het Europese vasteland, begon een nieuwe muzikale obsessie. Cruciaal was destijds de moeder der UKG-hits, Re-Rewind (When The Crowd Say Bo Selecta) van The Artful Dodger met Craig David. De videoclips van deze muziek werden op high rotation uitgezonden op TMF.

Niet veel later kocht ik in de destijds grootste Nederlandse muziekwinkel Free Record Shop mijn eerste album: het Londense Azuli Records-album Blackmarket Presents 2 Step - The Best Of Underground Garage, met 20 UKG-bangers waarvan ik er tot dan toe maar een paar kende. Qua inspiratie een persoonlijke landmark: veel van die albumtracks luister ik anno nu nog geregeld. Ook wakkerde het mijn fascinatie aan voor de kunst van het compileren, het samenstellen.

Via dat album werd ik ook geïntroduceerd aan de klassieker Gabrielle van Roy Davis Jr. met de melancholische vocalen van Peven Everett. In de playlist is Gabrielle een wat vreemde eend in de bijt, want is het nou UK-Garage of toch gewoon house?

Leesfunctie cd-speler naar de klote

Op een avond in de lente van 2000, toen ik voor het slapengaan rondshuffelde op de zes cd’s in de wisselaar van mijn stereotoren, werd Gabrielle geselecteerd. Door een kras of problemen met de leesfunctie van het apparaat ontstond er een bijkans perfecte loop van een seconde of dertig. Ik had Gabrielle nog nooit zo goed beluisterd, en het kostte me een minuut of twintig om te realiseren dat het nummer haperde. Ik liet de loop zijn en belandde in een soort meditatieve, transcendentale staat die ik nog steeds niet goed kan verwoorden. Mijn matras transformeerde in een hemelbed. Then and there werd ik voor altijd verliefd op deze klassieker.

Peven, Southport en de kracht van herinnering

Op de dansvloeren die ik vanaf mijn clubbing-tijdperk zou bezoeken leerde ik dat Gabrielle ook voor andere leden van de housecommune een speciaal plekje in het hart heeft. Op het jaarlijkse Britse festival Southport Weekender in 2015, dus vijftien jaar later, zag ik Peven Everett zijn Gabrielle live zingen in een memorabel optreden. Ik dacht even terug aan die avond dat een cd-hapering mij diep in de ziel van deze magische compositie zoog. De kracht van herinnering, de klanken van Peven en de dankbaarheid dat ik daar nu mocht staan zorgden voor een golf van kippenvel over mijn hele lijf. Maar dat gebeurt wel vaker op Southport.